Ans Joosten

Ans Joosten

Het lijkt misschien makkelijk om een introductie te geven over Ans, maar de beschrijving die ik wil geven is niet gebaseerd op haar vervullingen of prestaties in het leven. Het is iets dat begint bij de complexiteit die ze is als mens, omwikkelt met de lagen die ze heeft opgebouwd door haar leven.

Haar obsessieve 'fascinatie' hangt af van de balans van de menselijke omstandigheden die ze tegenkomt in haar eigen leven. Vandaar haar twijfels, vragen; schoonheid en pijn, iets dat we allemaal waarnemen in de wereld waarin we op deze aarde leven. Deze kunnen worden genoemd als de hoofd-subjecten in haar werk.

Aan de ene kant brengt haar verlegenheid, integriteit en haar vraag waar ze zichzelf en haar werk moet plaatsen in de wereld een bepaalde moeilijkheidsgraad met zich mee. Voor zover ze een beeldhouwer, dit betekent dat zij iemand is die objecten creëert en vormt gekerfd uit een harde en resistente aardse materie.
Ans vraagt zich voortdurend of ze een kunstenaar is in de zin van de hedendaagse definitie van dit woord, of niet? binnen de omstandigheden die haar omgeving haar geeft. Haar reactie op deze vraag resulteert vaak in ‘ik doe gewoon wat ik kan’, iets wat we kunnen zien als een daad van zelfbescherming om niet gekwetst te worden.
Hoewel ik geloof dat het de kern van haar werk is ‘doen wat je kunt’, aangezien elk mens dat op deze aarde dwaalt, probeert ‘te doen wat hij kan in zijn leven om bepaalde vragen en rollen te vervullen’. De reden hiervoor kan verschillen van een manier om te overleven, om percepties te delen of om zoals velen de positie in de economie waar je deel van uitmaakt te vervullen met als doel ‘succesvol te zijn in het leven’, ook wel de ‘politieke -economische’ volgers die blindelings consumptiekrachten volgen.

De sculpturen die Ans vormt, zijn objecten die evolueren vanuit een dialoog met de steen. In de overtuiging dat door deze communicatie een diepere laag van het zijn kan worden onthuld in deze monolithische structuur.
Elk van deze ‘kunst’-stukken is een stuk van haar. Verbonden, verweven en individuele wezens die een band creëerden die verder ging dan hun visuele en materiële aanwezigheid. Deze wezens noemt ze vaak haar ‘kinderen’.

Tekst: Yannick Joosten [YCPHJ]