De natuur spreekt niet in woorden. Ze beweegt, ze verbindt, ze wacht.
Op de aarde ligt een netwerk dat geen centrum kent, mycelium, een web van aandacht dat bomen met elkaar verbindt in uitwisseling, niet in bezit.
De mens is vergeten hoe naar de natuur te luisteren, maar niet alles hoeft zichtbaar te zijn om te bestaan. En misschien zijn wij ook zo bedoeld, als draden in een groter weefsel, gevoelig voor trilling, verantwoordelijk voor wat we doorgeven.