solotentoonstelling in de Ateliers van Museum De Wieger, Deurne.
In de Brabantse Peel is de basis gelegd voor mijn kunstenaarschap. Exposeren in Museum De Wieger betekent dan ook terug naar mijn geboortegrond, terug naar de jaren waarin ik in mijn eigen wereld vertoefde en de omgeving vanaf een afstand observeerde.
Het kleine stukje aarde waar ik ben opgegroeid, het veen, de ingeklonken aarde, draagt fysieke benamingen als klot, darg, bolster en bonksel. Het zwartveen werd gewonnen met de hand, met linie-ijzer of stikker. In deze zware materie en zware arbeid huist de zwaarte van mijn jeugd.
Een levend wezen heeft zuurstof nodig om te leven. In de Peel verstikte en klonk het moeras in door zuurstofgebrek. Voor het nieuwe werk in deze expositie heb ik het veen, de turf als uitgangspunt genomen. Eén turf meet 12 x 12 x 22 cm en is zo zwart als de nacht.

De Brabantse fotograaf Martien Coppens, legde het Peelleven vast in zwartwit foto’s. Een van zijn foto’s was een grote inspiratie voor deze tentoonstelling. “Een turver omvademt een hele stoek”, stond er onder de foto.
Omvademen, als het omarmen van werelden; tegelijkertijd zit in de titel het woord ‘adem’. In deze begrippen schuilt mijn poging heden, verleden en toekomst te verbinden, te omademen.
omADEM als een poging zacht te landen in het land van de Peel, met zijn zwarte veen en blauwe zwerk.

In mijn werk creëer ik graag een illusie van zweven, in het besef dat alles met alles samenhangt; de grond onder onze voeten, de wereld boven ons en om ons heen. Het uitspansel omspant en verbindt. Dat maakt sterk en kwetsbaar tegelijkertijd. Een balanceeract.”

Jolanda Meulendijks, 2025