Over het werk

Het werk van Hella van ‘t Hof (1962) lijkt op het eerste gezicht eenduidig en makkelijk te interpreteren maar dat is niet zo, het is een schone schijn die ons bedriegt.

Kijken naar haar werk is als een herinnering die boven komt drijven. De fotografische borduursels van Van ’t Hof zijn verstilde beelden van zomerse taferelen, vakantieherinneringen en schoolreisjes vol gevlekt zonlicht. Wapperende katoenen jurken en zachtgrijze schaduwen waarin onschuldige kinderen spelen. Met kwetsbare bloemen, soms ontroerend achteloos in een hand, soms als een merklap die het lichaam versiert. Een wereld uit het verleden met fotoalbums vol bewijzen.

De fotografische zwart/wit kiekjes zijn onscherp als schimmige diffuse herinneringen. Met haar borduursels voegt ze een extra dimensie aan de beelden toe. Toch is het meer dan een louter versieren wat Van ’t Hof doet; dit ragfijn en helder handwerk heeft een functie, ze lijkt ons iets te willen vertellen, opbiechten.


En wat in eerste instantie een mooi melancholisch plaatje lijkt wordt bij nader inzien een verontrustende bekentenis. Achter deze tere borduursels schemeren verhalen en onder de dunne draden liggen verborgen boodschappen die langzaam ons bewustzijn binnendringen. Het werk Van ‘t Hof is ingetogen en bescheiden, bezit een melancholische schoonheid en antwoorden krijg je niet.

Ivonne van der Velden