Mijn leven begint in de tijd van de tweede feministische golf. Onze maatschappij stevent af op een moederschapsideologie. Wanneer ik kies voor een kindervrij bestaan, lijk ik daarmee een eigenaardige positie in te nemen. Door het gebrek aan rolmodellen in mijn directe omgeving is het een hele zoektocht naar mijn vrouw-zijn. Ik schilderde al enige jaren, maar vanaf 2010 vanuit de behoefte om te reflecteren op mijn vrouwelijke identiteit.

Zoals mij is voorgegaan in de praktijk van de kunstgeschiedenis kies ik voor het realistisch naakt om mijn identiteit en zelfbeeld als vrouw vorm te geven. In de meeste gevallen gebruik ik mezelf als model, maar ik maak geen zelfportretten in de klassieke zin van het woord. De beelden blijven anoniem zolang de zoektocht naar mijn ware identiteit zich voortzet. In die zin is het representeren van de werkelijkheid een manier om (met name mijn eigen) vooroordelen en misvattingen te bevragen, over schoonheid, uiterlijk en gedrag, over wat vrouwelijk is en wat niet.

Moeders, maagden, muzen en megera’s worden in de kunst breed uitgemeten. Ook de media overspoelt mij met vrouwbeelden, waarmee ik me niet wil vereenzelvigen. Ik identificeer mij liever met het zelfstandig en onafhankelijk subject, wat tot uitdrukking komt in de geïsoleerde fragmenten van het vrouwelijk lichaam, die ik levensecht weergeef. Toch zorgen de geïdealiseerde vrouwbeelden in de cultuur voor een onontkoombaar raamwerk en ontsnap ik er niet aan dat mijn identiteit ook daarbinnen vorm krijgt. Derhalve laveert mijn werk tussen stereotiepe vrouwfiguren en vrouwelijke archetypen.

Als mijn onderzoek zich toespitst op de zingeving van mijn leven als vrouw, waarin ik haar meest wezenlijke rol niet vervul, leert de filosofie mij dat die bezinning voortkomt uit het universeel verlangen om te kunnen samenvallen met jezelf: een bewustzijn dat permanent op zoek is naar zijn eigenlijke essentie, maar daar nooit in slaagt (Hegel). Dacht ik eerst dat het zoeken zelf betekenis zou geven aan mijn vrouw-zijn, dient zich nu een nieuw vraagstuk aan, een meer spirituele. Stel dat ik het eindeloos zoeken naar mijn vrouwelijke identiteit loslaat en ‘gewoon’ ben?

Nicolette Peters
Kunstenaarsstatement, 5 januari 2021