Over het werk

Mijn leven begon in 1970, ten tijde van de tweede feministische golf. Ik groeide op in een wereld waar de mogelijkheden voor de vrouw, om zich te manifesteren in de maatschappij, steeds groter werden. Echter, geen kinderwens hebbende of de behoefte om mijzelf te binden in het huwelijk, was het door gebrek aan rolmodellen een hele zoektocht naar mijn vrouwzijn. Ik schilderde al enige jaren, maar vanaf 2010 steeds meer vanuit de behoefte om mijn vrouwelijkheid te onderzoeken.

Mijn werk gaat over die zoektocht naar mezelf, mijn identiteit en zelfbeeld als vrouw. In de meeste gevallen gebruik ik mijzelf als model, maar ik maak geen zelfportretten in de klassieke zin van het woord. Mijn 'portretten' zijn een zelfonderzoek en zij geven mij meer inzicht in wie ik ben en hoe ik mijzelf zie. Omdat ik mijzelf geen stereotype vrouwbeeld laat aanleunen geef ik mijn eigen interpretatie op de bestaande beeldtraditie van het vrouwelijk naakt.

Ik wil me aansluiten bij de schilders van de vrouwelijke individualiteit. In het hedendaags tijdsbeeld, waarin vrouwen het op alle fronten van hun leven perfect voor elkaar horen te hebben, eindigen toch velen als antiheld, door de onhaalbaarheid van alle kansen te willen benutten. Ik wil laten zien dat we geen supervrouw hoeven te zijn en onszelf ook niet hoeven verantwoorden, wanneer we niet op alle vlakken naar perfectie streven.

Het idealiseren van het beeld van de vrouw als moeder, maagd en maîtresse wordt in de kunst breed uitgemeten. De onmogelijkheid om mij als vrouw hiermee te vereenzelvigen, heeft mij doen duiken in de onuitputtelijke bron van iconische vrouwen. Ik ben op zoek naar manieren om mijzelf te identificeren met het zelfstandige en onafhankelijke subject en verbeeld dit door een fragment uit de werkelijkheid te isoleren en dit levensecht weer te geven.

In mijn werk druk ik het universele verlangen uit om jezelf te zijn, met al je onhebbelijkheden. Met monochroom kleurgebruik zorg ik ervoor dat het realistische beeld kan worden aanschouwd, zonder inbreuk te doen op de intimiteit ervan. De lege achtergrond is het antoniem van alles wat tegenhoudt, vasthoudt of verbindt. Grote delen blijven ‘onbeschilderd’ om de karakters ruimte te geven, een zekere vrijheid en lucht om te ademen, zodat zij een vorm van bestaansrecht krijgen.