Oneindigheid

Mijn werk gaat over het onbepaalde, het oneindige.
De vormen en kleuren zijn geïnspireerd op satellietfoto’s van de kosmos, van melkwegstelsels, maar ook van microscopische foto’s. Het oneindige kan namelijk niet letterlijker gevonden worden dan in het universum, de kosmos en tegelijkertijd ook in de kleinste onderdelen van alle levende organismen, zoals DNA, stamcellen en moleculen.
Behalve in de wereld om ons heen, is er in onszelf ook sprake van het oneindige, het ongrijpbare, het wezenlijke van de ziel.

Al eeuwen wordt het labyrint als metafoor gebruikt en als middel voor de zoektocht naar het wezenlijke van de ziel. Het labyrint staat voor het denken, het herinneren, voor dwalen in het hoofd, voor het tot inzicht komen door jezelf te verliezen.
Wij in onze tijd onderzoeken nog steeds het wezenlijke van de ziel door middel van wetenschap, kunst en spiritualiteit.

In mijn werk probeer ik een beeld te maken van die oneindigheid . Het abstracte en het doorschemeren van een onderlaag in de schilderijen suggereren dat er meer is en dat we goed moeten kijken. Kortom de werken vragen aandacht, tijd, stilte van de kijker om zich te laten meeslepen, om zich te verliezen in de ruimte en om zo zijn eigen bron te laten raken.

Ik schilder geabstraheerd expressieve voorstellingen in vele olieverflagen.

Over haar werkwijze vertelt ze: ''Ondanks het beeld dat ik vooraf in mijn hoofd heb, blijft elk werk een zoektocht. Dit komt ook tot uitdrukking in de materialen en technieken die ik gebruik. Ik span zelf linnen op, nieuw en 2e hands, maar ik koop ook kant en klare doeken. Oude schilderingen schuur ik of ik schraap verflagen gedeeltelijk met paletmes weg en gesso het doek opnieuw wit. De oude structuren blijven zichtbaar door de nieuwe transparant dun opgebrachte laag. Soms schilder ik op de onbewerkte zijde van het linnen. Ook op nieuwe doeken pas ik diverse technieken toe: pasteus versus dun, vegen versus druipers, glanzend versus mat."