Portfolio rubrieken
actueelEureka TC 2014-2017Let's call it grass 2015-2016La Condition Humaine 2015Just like a bright silvery mist 2015Pionier Pop 2014Pelgrim Kootwijk 2013Our Airs Conspire 2013films / performances / diverstentoonstellingen / installatiesbuitenprojectenschrijven over kunst
1
Anna van Suchtelen

click here for English portfolio

← →
film 4 min

La Condition Humaine
Dapiran Art Project Space
6 juni – 11 juli 2015

Een iconische zin van Nabokov, het tijdsbesef van de Aymara-indianen en het refrein van een Frans liedje vormen de basis van dit filmtweeluik over de mens in wedijver met de tijd. ‘De wieg schommelt boven een afgrond en het gezond verstand zegt ons dat ons bestaan niet meer is dan een vluchtig kiertje licht tussen twee eeuwigheden van duisternis.’ (Nabokov, Speak Memory, 1951) Als je je dit in een tekening zou voorstellen, zie je vermoedelijk de eerste eeuwigheid duisternis (alles voor ons) links, en de tweede eeuwigheid (alles na ons) rechts op papier. Wij zijn dat ‘vluchtig kiertje licht’ ertussen: het nu. Wij zien de tijd bewegen van links naar rechts: het verleden hebben we achter de rug en de toekomst ligt voor ons. Bij de Aymara-indianen is dat net andersom. Zij zien het verleden voor zich, zichtbaar in beeld want dat is wat ze al kennen; de toekomst ligt achter hen want dat is onbekend, dus onzichtbaar.
← → gaat over het verstrijken van de tijd en onze plek op die tijdlijn, tussen toekomst en verleden. Welke richting zien wij de tijd op gaan? Kun je de tijd vangen? ‘Que tout le temps qui passe, ne se rattrape guère; que tout le temps perdu, ne se rattrape plus’: dezelfde adem die deze liedregels zingt blaast leven in zeepbellen die hun eigen richting kiezen: voor je het weet zijn ze verdwenen.

lees het artikel op Duic