Marieke Verkerke
kunstinzicht.nl
De lift
Vanmorgen stond ik voor de liftdeuren op de knop te drukken. Met die knop riep ik de lift. Ze hadden het er zelf bij gezet, ‘call elevator’. Daar kon geen misverstand over bestaan. De deuren stonden op een kier. Ik gluurde er tussen door. De lift was er al.
Misschien moest ik nog een keer op de knop drukken om de deuren op te roepen tot meer openheid. Pers je daar maar eens doorheen met fiets en hondenkar! Maar de kier vertrok geen spier. Omdat het rijmt? Stel je voor zeg. Alleen mijn hand paste ertussen. Niet open te wrikken. En dat zou vast ook niet verstandig wezen. Wanneer wij ons er door zouden worstelen, blijven we wellicht voor altijd gevangen zitten. Tot één of andere prins ons redden komt.
Ha! Daar heb ik nou net geen zin in.
Die prins ook niet. Hij doet vast alleen maar wat de schrijver hem op draagt. Het is weleens een keer klaar met die sprookjes schrijvers en hun prinsen. We draaiden om de lift heen en namen de helling naar beneden de tunnel in. We kwamen aan de andere kant van de rivier zonder dat Tobias met zijn staart het water raakte.
11 juli 2026