Rubrieken
3
Marieke Verkerke

Wat Sarah vond

Ik ken een vrouw, ze heet Sarah. Soms komen we elkaar tegen bij de rivier.
Ze heeft een hond, net als ik. En we hebben een man. Alleen is die van haar archeoloog.
Daar kwam ik achter toen ze vertelde dat ze iets had gevonden op de plek waar ik altijd mijn fiets neer zet. Het is daar vol gestort met schelpen waarvan ik er nooit eentje vind die nog heel is, hoe hard ik mijn best
ook doe.
Sarah doet nooit haar best.
Ze had alleen maar iets opgeraapt wat haar aandacht trok. Haar man sloeg bijna om van ontzetting toen bleek dat ze hem een haaientand van tweehonderdvijftig miljoen jaar geleden in de hand had gedrukt.
Nee maar, wat een ouwe tand! En welk een ruimte van tijd. Het begon me te duizelen. Daar kan je met gemak een jaartje of tweeduizendvijfentwintig naast zitten. Wij mensen zijn met onze jaartelling maar net een zuchtje in de ruimte.
De haaientand heeft lang gewacht tot Sarah hem vond.
Nu staat mijn fiets weer alleen tussen de gebroken schelpen. Maar helemaal zeker weet je dat nooit.

16 oktober 2025