Rubrieken
Marieke Verkerke

Voorloper

Toen wij hier pas kwamen wonen kon mijn man voor een prikkie aan een kluis komen.
Die kluis was ooit gevallen en had een deuk opgelopen. Ik vond het idee bespottelijk. Wat moesten we erin stoppen als ons hele bestaan van tweede hands spullen aan elkaar hing? Maar mijn man verankerde het ding met twee keilbouten in de muur van de kast en was tevreden.
Het briefje met de code om hem te kraken werd opgevouwen en in een holle traptrede gestoken. De sleutel kwam onder het luik bij de voordeur te hangen. Je zou het geheel een voorloper kunnen noemen van het inloggen op internet. Er is niets bespottelijks aan. Mijn man is gewoon een trendsetter.
Vandaag wilde ik weleens weten wat er nou eigenlijk in die kluis zat. We waren maar net op tijd. Ik was het vergeten van de sleutel onder het luik. En mijn man van die holle traptrede. Even later zat ik opgevouwen in de kast met een zaklantaarn aan de knop van de kluis te draaien.
Na drie mislukte pogingen klikte het deurtje glorieus open. Een dikke stapel papier bulkte naar buiten. Afschriften van rekeningen die niet meer bestaan, verzekeringspapieren van maatschappijen die niet meer bestaan en een berg aan diploma’s van mijn man die inmiddels de gepensioneerde leeftijd heeft bereikt.
‘Laten we hem weg doen, die kluis,’ zei ik.
En zo gebeurde het dat de loodzware kluis bij het oud ijzer terecht kwam en dat ik weer met mijn hond het bos in trok.
Die kluis was misschien ook wel een voorloper.
Van internet.
Een mens voelt zich lichter zonder.

18 juni 2025