Vroeg in de morgen, toen het nog op het nippertje januari was, hoorde ik de vogels weer zingen. Ik kreeg een gevoel van weemoed en wilde treurig worden, maar dat was ik eigenlijk al. Soms, als ik treurig ben, is het bijna behaaglijk, zoals ook een jas dat kan zijn. Ik stelde me voor dat ik mijn jas op een knaapje aan de bomen hing. Gewoon, omdat ik toch buiten was. Ik voelde nog een zweempje weemoed. Precies genoeg. Ik zou de jas meteen herkennen als ik hem weer aantrekken wou.
