Portfolio rubrieken
5
Marieke Verkerke
Eerste oogst

Op een morgen vond ik een boodschappenbriefje in mijn eigen handschrift. Sommige briefjes houden zich jarenlang schuil om nooit meer gevonden te willen worden, bescheiden als ze zijn. Briefjes met meer gevoel voor theater schuilen ook jaar na jaar. Maar dan met de bedoeling om op een moment suprême ten tonele te verschijnen.
Net toen ik met een vers geschreven boodschappenbriefje op de fiets wilde stappen, verscheen dat andere. Het stak theatraal uit de dubbele bodem van mijn fietsmand.
Ik legde de twee briefjes naast elkaar.
Ze waren identiek.
Ben ik nu iemand die identieke of theatrale
boodschappenbriefjes schrijft, vroeg ik mij af.
Ik kon best met het theatrale briefje op stap. Maar toen zag ik toch een verschil. Op het theatrale briefje ontbrak het woord 'appels'. Feitelijk gezien onmogelijk. Een appel is zo’n mooi woord om te schrijven.
Zou de wederkomst van dit briefje soms een boodschap hebben?
Ik keek om en zag mijn appelboompje staan. Omdat een klein boompje niet roepen kan, was het maar krom gaan hangen. Van de appels.
Ziehier! Deze herfst is er eentje om zelf te oogsten.