Portfolio rubrieken
Marieke Verkerke
Eigen mening

Ik maakte een account aan op Twitter.
Waarom niet? dacht ik.
Mijn mailbox werd overspoeld met tips welke mensen ik zou kunnen volgen. Allemaal hele populaire.
Zou ik daar nog wel een schepje bovenop doen? Ik kreeg de indruk dat ik in een soort Monopoly spel terecht was gekomen.
Misschien was het beter zelf zoveel mogelijk volgelingen te vergaren.
Honderdveertig leestekens per Tweet, dat biedt geen ruimte voor kletspraat. Het werd tijd om een duidelijke eigen mening te hebben.
Waar hele volksstammen compleet van onder de indruk raken. Dus begon ik me serieus af te vragen wat ik zou willen menen op Twitter.
Ik vond het nog niet zo'n eenvoudige klus. Het probleem is niet zozeer dat ik nooit nadenk, maar waarschijnlijk te veel.
Telkens als er een mening boven dreigde te komen, haalde ik hem zelf weer onderuit. Ik deed iets niet goed. Maar wat? Binnenin mijn hoofd verstomde het. Een mening bleef uit.
Eenmaal buiten bedacht ik me dat ik het misschien beter op een ander denkvlak kon zoeken. Neem bijvoorbeeld het hek waar ik altijd mijn benen over zwaai.
Daar denk ik nou nooit over na. Wie weet komt er een mening boven drijven als ik dat gedeelte van mijn hersenen activeer.
Maar opeens wist ik niet meer of ik mijn been nu altijd voorlangs of achterlangs over het hek zwaaide. Ik koos voor een tussenvariant, haakte met mijn laars aan het ijzergaas en kiepte voorover in het gras. Ik leek op een schaap in de graas houding.
Een schaap heeft voor zover ik weet geen eigen mening. Het blijft bij blaten.
En zie, ik heb de honderdveertig leestekens ruimschoots overschreden.
Voor de zekerheid keek ik over mijn schouder. Niemand was mij gevolgd. Ik stond op en stapte de dag in die uitgestrekt voor mij lag.

2016
uit: Beeld verhaaltjes
ISBN 9789082401349