Portfolio rubrieken
Marieke Verkerke
Brief van de brillenman

Een poos geleden kreeg ik een brief van de brillenman. Ik had in geen jaren meer aan hem gedacht. Maar hij was mij niet vergeten.
Hij had zelfs mijn geboortedag onthouden en speciaal voor mij een brief zitten tikken. Zijn naam stond er onder. In zwierig handschrift.
Inmiddels was de brief een beetje onder de verf geraakt, maar ik kon zijn boodschap toch nog lezen.
De brillenman was met mijn leeftijd aan het sleutelen gegaan. Bij het twee keer optellen ervan kwam hij uit op honderd.
Dat was meteen de korting die ik zou krijgen bij aanschaf van een nieuwe bril. Welk een creativiteit! Ik besloot de brillenman op te zoeken.
Eenmaal in de winkel bleek dat ik de brief te lang als verf onderzetter had gebruikt. De ludieke actie was inmiddels verlopen.
'Ach,' zei ik vergoelijkend, 'ik draag mijn bril toch bijna nooit.'
Ogenblikkelijk vroeg ik me af wat ik hier dan eigenlijk kwam doen, behalve de honderd mislopen.
De brillenman doorbrak de stilte door mij te verzekeren dat ik met mijn sterkte de hele dag een bril zou behoren te dragen.
Lenzen dan maar? Gewoon op proef.
Ik kon het allicht proberen. Gewillig plaatste ik mijn hoofd in het testblok. Terloops werd mij ingefluisterd dat ik mooie blauwe ogen had.
Zoiets had nog nooit iemand in vijftig jaar tegen mij gezegd.
En dan te bedenken dat ik bij mijn brillenman al in de honderd loop omdat hij zo graag leeftijden verdubbelt! Kom maar op met die lenzen.
Binnen een week lagen ze klaar. Na enig oefenwerk keek ik de brillenman tranend aan door mijn nieuwe kunststof oogkapjes.
Ternauwernood onderdrukte ik een kreet. Ik staarde recht in al zijn poriƫn! Hoe hard ik ook knipperde, ze verdwenen niet.
Was dit wat hij bedoelde met optimaal kijk genot?
Het leek wel alsof ik was weggerukt bij een schilderij van Rothko met als enig doel mij te deponeren voor een zeventiende eeuws stilleven boordevol aardbeien.
Er schoten nog meer tranen in mijn ogen.
'Nu mogen ze wel weer uit,' zei ik.
Even later fietste ik naar huis. Wat ziet mijn wereld er toch mooi uit zonder oogkapjes.
Thuis zette ik ze in de kast. Ik haal ze pas weer tevoorschijn als ik honderd ben.

2016
uit: Beeld verhaaltjes
ISBN 9789082401349