Rubrieken
Marieke Verkerke

Terloops

Bij ons achter in het bos raken de paadjes langzamerhand overwoekerd. Eerst nam ik een klein snoeischaartje mee. Terloops knipte ik braamtakken kort. Mijn tocht door het bos duurde drie keer zo lang. Tobias werd er ongeduldig van. Het was natuurlijk allemaal voor zijn bestwil. Hij kwam niet vast te zitten. Al bukkend schoof ik door het bos. Vreemd genoeg hingen er de volgende dag minstens zo veel takken over de paden. Zij hadden zich vanuit achterliggende positie over onschuldig struikgewas heen gestrekt. Ze prikten vals. Ook brandnetels rukten op. En drommels, het giftig en groot heksenkruid streek al langs mijn benen! Ik heb ooit een oud verhaal gelezen waarin een vrouw op mysterieuze wijze verdwaald en verdwenen was geraakt nadat zij een veld bezaaid met groot heksenkruid betreden had. Wat een hachelijke toestand. Daar is geen snoeien aan. Moe gestreden liet ik mijn schaartje vallen.
Het werd de hoogste tijd om mezelf eens grondig af te stoffen.
De volgende dag liepen Tobias en ik met een grote boog om het duistere, overwoekerde bos heen. Ik herinnerde me weer waarvoor ik eigenlijk naar buiten gekomen was. De daarop volgende dag reden we naar een andere plek, waar we nog nooit geweest waren. We ontmoetten andere mensen en andere honden.
Zo bleven we doorgaan en het was nooit meer hetzelfde als eerst.

9 juli 2026