Portfolio rubrieken
Marieke Verkerke
Op een morgen, toen er geen zuchtje wind stond, liep ik door ontelbare draden van spinnetjes heen.
Niet dat ik ze zag, die draden, maar ik voelde aan mijn huid dat ze ontelbaar waren.
Bij elke stap raakte ik meer de tel kwijt.
Zij waren met velen.
Van de spinnetjes was ik de grootste.
Waarschijnlijk kwam het daardoor dat ik hun grenzen overschreed.
Als ik nu lang genoeg doorliep, zou er toch iets van draden zichtbaar moeten worden op mijn lichaam.
Ik liep steeds verder en bleef onzichtbaar.
Van de bomen was ik de kleinste, die dag.
Er zou er weleens eentje op mij kunnen vallen, maar zij zagen mij niet.